Φοβόσουν, έτσι έλεγες. Έτσι φαινόταν. Φοβόσουν να δεθείς και να δοθείς. Φοβόσουν μην πληγωθείς, έτσι έλεγες. Έτσι φαινόταν…

Όλα τα έκανες με μέτρο, μέτρο στις πόσες φορές με έβλεπες, μέτρο στις πόσες ώρες μιλούσαμε, μέτρο στο τι μου έλεγες.

<<Γιατί το κάνεις;>> σε ρωτούσα. Ποτέ δε μου απαντούσες, ούτε και εσύ ήξερες.

Δεν είναι το φοβάμαι όμως, δικαιολογία για όλα…Δεν μπορείς να φοβάσαι συνεχώς να ζεις. Πάνε για μια φορά το ταξίδι σου και ας μη σου βγει και καλό, θα σου μείνει η εμπειρία παρακαταθήκη για το μέλλον. Θα σου μείνει ίσως και πόνος, μη σου λέω ψέματα, μα θα το έχεις προσπαθήσει. Αυτή δεν είναι η ουσία;

Τώρα, τι έχεις να θυμάσαι; Κάτι σκόρπιες βόλτες, κάτι αδιέξοδες συζητήσεις, κάτι μάτια να κοιτάνε και να σε εκλιπαρούν να πάρεις επιτέλους μια απόφαση. Και ενώ τα δικά σου τα μάτια να φωνάζουν πως θέλεις να το προσπαθήσουμε, από τα χείλη σου να ακούγεται ότι δε θέλεις. Δε μπορείς. Φοβάσαι.

Αποτέλεσμα εικόνας για σχέσεις

<<Δεν είμαι εγώ αυτός που ζητάς, βρες κάποιον που να ξέρει τι θέλει. Σου αξίζει κάτι καλύτερο>>.

Ποιος είσαι εσύ να μου πεις τι μου αξίζει και τι όχι; Μπορώ να κάνω και μόνη μου τις επιλογές μου.

<<Εγώ χάνομαι, δε θα έρχομαι με λουλούδια στη γιορτή σου. Δε θα σου κάνω εκπλήξεις. Δε θα σε παίρνω αγκαλιά όσο συχνά θέλεις. Είμαι περίεργος εγώ>>.

Και όσο τα λες αυτά τα μάτια σου γιατί συνεχίζουν να με κοιτάνε έτσι; Δεν είσαι αυτός που θέλεις να δείχνεις θέλω να σου φωνάξω, μα τι νόημα έχει; Θα με ακούσεις;

<<Εγώ δεν είμαι άνθρωπος που μπορεί να δένεται. Είμαι αλλεργικός στις δεσμεύσεις>>.

Αλήθεια ε; Και γιατί τότε μια από τις ελάχιστες φορές που είχες αφήσει τον εαυτό σου ελεύθερο έκανες σχέδια για το που θα πάμε το καλοκαίρι; Γιατί συνεχώς φανταζόσουν το πως θα είμαστε στο μέλλον; Γιατί μου είχες πει ότι στο πρόσωπο μου βρήκες ότι ακριβώς έψαχνες; Γιατί σε τρόμαξε τόσο πολύ το ότι ταιριάζουμε; Μα και πάλι δε σου είπα τίποτα, ίσως είναι καλύτερο για εσένα να νομίζεις ότι πιστεύω ότι μου λες . Συνήθως εμπιστεύομαι όμως ότι βλέπω, όχι ότι ακούω.

Αποτέλεσμα εικόνας για σχέσεις

Πέρασε καιρός πια, αλλά πάντα τριγυρνάς στο μυαλό μου και εσύ και οι συζητήσεις μας. Αναρωτιέμαι που και που αν θυμάσαι και εσύ. Το κουδούνι που χτύπησε σταμάτησε ακόμη μια αναδρομή στο παρελθόν.

Ήσουν εσύ.

<<Αποφάσισα να σταματήσω να φοβάμαι. Ελπίζω να μην άργησα πολύ…Θυμήθηκα απλώς ότι είναι σήμερα η γιορτή σου και σου έφερα μερικά λουλούδια…>>.

mm

Γεννημένη στην πόλη του έρωτα και ίσως αυτός να είναι ο λόγος, που είμαι τόσο αθεράπευτα ρομαντική. Σπουδάζω διατροφολογία αλλά, αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας μου είναι και το γράψιμο…