Μια ερώτηση που προκαλεί χιλιάδες συναισθήματα. Είναι η κλασσική περίπτωση όπου εσύ θέλεις κάποιον που δεν ξέρει καν ότι υπάρχεις, ενώ ταυτόχρονα κάποια καρδούλα καίγεται για σένα, αλλά εσύ είσαι «αλλού».

Είτε είναι ο καλύτερός σου φίλος, που άρχισε χωρίς να το αντιληφθείς να σε βλέπει αλλιώς, είτε ένα άτομο πολύ κοντινό σου που σου έχει εκμυστηρευτεί τα συναισθήματά του και επιμένει να σε διεκδικεί, την ίδια στιγμή που εσύ παλεύεις να κερδίσεις μια ευκαιρία από έναν άλλον άντρα. Είναι μου φαίνεται στον ανθρώπινο οργανισμό να θέλει κάτι που δεν μπορεί να έχει! 

Έτσι έχει το πράγμα. Τα εύκολα σε κανέναν δεν αρέσουν. Ή αν αρέσουν, μας ξενερώνουν γρήγορα.

Ο άνθρωπος θέλει την έξαρση, την αδρεναλίνη του στα ύψη. Θέλει την πρόκληση, την αβεβαιότητα. Ψάχνει το ζητούμενο, όχι το δεδομένο. Βλέπει ότι μια κατάσταση είναι αδιέξοδη και πάει και πέφτει εκεί…

Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό; Γιατί συνέχεια θέλουμε αυτούς που δεν μπορούμε να έχουμε; Γιατί ενώ θα μπορούσαμε να είμαστε μια χαρά μαζί μ’ ανθρώπους που μας αγαπάνε, επιμένουμε να διαλέγουμε τα «λάθος» άτομα; Πονάμε, ματώνουμε μέσα στην ψυχή μας, πληγωνόμαστε και παρ’ όλα αυτά επιμένουμε.

Αν μπορούσα να δώσω μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα, τότε ίσως και να είχα λύσει ένα απ’ τα μεγαλύτερα προβλήματα που ταλανίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις.

Ίσως την απάντηση να μπορούμε να τη δώσουμε ατομικά, αναρωτώμενοι πώς μπορούμε ν’ αγνοούμε τους ανθρώπους που στ’ αλήθεια θέλουν να είναι δίπλα μας; Γιατί είμαστε μονίμως ερωτευμένοι με το άπιαστο;

Είναι τόσο γοητευτικό να κυνηγάμε συνέχεια αυτούς που αδιαφορούν για την ύπαρξή μας; Γιατί οι άνθρωποι να υποβαθμίζουν τόσο πολύ τον εαυτό τους, νομίζοντας ότι δεν αξίζουν κάτι καλύτερο; Προσωπικά μπορώ να δώσω δύο πιθανές απαντήσεις.

Είτε γιατί δεν θέλουν να δεχτούν ότι αξίζουν κάτι καλύτερο και συμβιβάζονται μ’ αυτό που ήδη έχουν, που στην προκειμένη περίπτωση είναι το απόλυτο τίποτα.

Η άλλη περίπτωση και η πιο ρομαντική, είναι η καρδούλα τους να δένεται με κάποιον χωρίς να τον επιλέγουν. Όποιος και αν είναι ο λόγος πάντως, ας κάνουμε όλοι μια χάρη στον εαυτό μας και ας αφήσουμε πίσω μας τα άτομα που δεν μπορούν να μας πάνε μπροστά.

Είναι όμορφο να παλεύεις για κάτι που θέλεις πολύ, αλλά πρέπει να ξέρεις και πότε να σταματάς… Μπορεί μερικές φορές η στιγμή να μην είναι η κατάλληλη, οι συνθήκες να μην είναι ευνοϊκές, ή το άτομο να μην αξίζει τόσο όσο θα θέλαμε. Να παλεύουμε για αυτούς που αγαπάμε, αλλά να ξέρουμε πότε πρέπει να αποχωρήσουμε, για να προχωρήσουμε. Αλλιώς κινδυνεύουμε να χάσουμε κάτι πολυτιμότερο ακόμα. Τον ίδιο μας τον εαυτό.

Μεγάλωσα στη βασίλισσα του κάμπου και ζω στη Θεσσαλονίκη.Γράφω για ψυχοθεραπεία.Τα ταξίδια με γεμίζουν, αγαπώ τον καλό καφέ και τους ανθρώπους με άποψη!