Όλοι, στην πορεία της ζωής μας έχουμε συνάψει σχέσεις(επιφανειακές, βαθιές, προσωπικές, φιλικές)με τους γνωστούς σε όλους μας ‘τοξικούς’ ανθρώπους. Αυτό συνέβη είτε ακούσια, γιατί αργήσαμε να αναγνωρίσουμε τα σημάδια, είτε εκούσια γιατί κάναμε υπομονή δικαιολογώντας τους συνεχώς και επιλέγοντας να εθελοτυφλούμε!

Στην πρώτη περίπτωση οι επιπτώσεις είναι μικρές, μια μικρή απογοήτευση, λίγη αναθεώρηση για τις σχέσεις μας και τι ζητάμε από αυτές, λίγη αναστάτωση και έπειτα όλα κυλάνε όπως πριν! Στη δεύτερη περίπτωση όμως τα πράγματα είναι πιο σοβαρά, γιατί όσο περισσότερο κρατάμε αυτούς τους ανθρώπους στη ζωή μας τόσο μεγαλύτερο είναι και το κακό που μας κάνουν!

Οι ‘τοξικοί’ άνθρωποι βλέπεται είναι σαν τα βαμπίρ, τρέφονται από εμάς, τρέφουν τον εγωισμό τους, την ανικανότητά τους, τα δικά τους κόμπλεξ και συμπλέγματα, ανάλογα την περίπτωση κάθε φορά. Όσο εμείς τους δίνουμε χώρο και χρόνο στη ζωή μας  και κυρίως τους αντιμετωπίζουμε με ανοχή εκείνοι τρέφονται.                                                                          Αυτή ακριβώς η ανοχή είναι που μας οδηγεί στο να χάσουμε την ‘μπάλα’. Γινόμαστε κάποιοι άλλοι, παύουμε να πιστεύουμε στους  εαυτούς μας, μειώνεται η αυτοπεποίθηση μας, συσσωρεύουμε θυμό και πόνο, κάνουμε επιλογές που δεν θα κάναμε σε καμία περίπτωση πιο πριν και το πιο βασικό ανεχόμαστε, ανεχόμαστε, ανεχόμαστε κι αν ποτέ παραπονεθούμε ή ακόμη χειρότερα ‘επαναστατήσουμε’ μας κάνουν να νιώθουμε πως έχουμε άδικο, πως φταίμε κι από πάνω!!                                                                                                                             Τίποτα από τα παραπάνω δεν αξίζει σε κανένα άνθρωπο και για κανένα! Αυτό είναι μια καλή αρχή για να ξυπνήσουμε, να καταλάβουμε πότε το αρκετά σημαίνει αρκετά. Να καταλάβουμε επιτέλους πως η ανοχή είναι ανώφελη,είναι υπαίτια για τη χειραγώγηση και την εκμετάλλευσή μας από τέτοιους ανθρώπους που μπορεί να υπάρχουν στη δουλειά, στην οικογένεια, στις φιλίες, στις προσωπικές μας σχέσεις!Να καταλάβουμε πως η ανοχή βλάπτει σοβαρά την υγεία!