Ένα παιχνίδι για γερά νεύρα και γερά στομάχια.Είναι αυτό που έχει καταντήσει τους έρωτες σκληρούς κι απάνθρωπους, με βασικό σκοπό του παιχνιδιού να κάνεις τον αντίπαλο να σ’ ερωτευτεί.images

Ένα παιχνίδι δύο ατόμων αυστηρά, κατά τη διάρκεια του οποίου απαγορεύεται να ερωτευτείς και όλα γυρίζουν γύρω από τον εγωισμό σου. Σημασία έχει να πετύχεις το στόχο σου ακόμα και με χτυπήματα <<κάτω από τη μέση>> και το σίγουρο είναι πως, αν ο αντίπαλος είναι καλός θα σου τα ανταποδώσει όλα ένα προς ένα. Μέσα σ’ αυτό και οι δύο αντίπαλοι εξελίσσονται σε αγέρωχους, ακατανίκητους πολεμιστές που μάχονται για την ολοκληρωτική καταστροφή του άλλου. Στο τέλος, ο μεγαλύτερος εγωιστής αναδεικνύεται νικητής του παιχνιδιού.

Μα επιτέλους, από πότε κάναμε τον έρωτα πόλεμο; Από πότε αρχίσαμε να παίρνουμε το παιχνίδι των εγωισμών στα σοβαρά; Όσο φαντασμαγορικό και να είναι στην αρχή, στην πορεία κουράζει και γι΄αυτό το λόγο πρέπει να σταματάει. Πρέπει να έχει happy end, όπως τα παραμύθια, με τους δύο μονομάχους να παραδέχονται ότι σ’ αυτή τη μάχη είναι και οι δύο ίσοι. Και οι δύο πρέπει να είναι νικητές κι αφού έζησαν αυτοί καλά, ζήσαμε εμείς καλύτερα…

Αντί γι΄ αυτό, όχι μόνο happy end δεν έχει το παιχνίδι, αλλά ξυπνάνε ακόμα και τα πιο άγρια ένστικτα των πολεμιστών. Μια ατελείωτη επιμονή που προκύπτει από το πουθενά και οδηγεί σε αλληλοσπαραγμό. Λες και είμαστε άγρια θηρία, συνεχίζουμε το παιχνίδι μέχρι κάποιος να παραδοθεί. Μόνο τότε το παιχνίδι τελειώνει με το νικητής ν’ απογοητεύεται. Δεν έχει νόημα, δεν έχει ουσία το παιχνίδι μ΄ έναν αχρηστευμένο αντίπαλο.92da3b00f780d6ade0ad7e3de9f63f0b

Όλοι εσείς εκεί έξω επανεξετάστε το παιχνίδι σας παρακαλώ, γιατί κάπου χάσαμε το αληθινό νόημα του και πρέπει επειγόντως να το ξαναβρούμε. Κι αν μεγαλώσαμε και δεν πιστεύουμε πια σε παραμύθια, σ’ αυτό το παραμύθι αξίζει όλοι να πιστεύουμε: Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ο έρωτας. Δεν ήταν ούτε πόλεμος, ούτε παιχνίδι, ούτε εγωισμός. Έρωτας ήταν. Απλός, καθαρός, αγνός έρωτας.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Κρητικιά με μικρασιάτικες ρίζες, έχω πάντα στο μυαλό μου την καλοπέραση, τους φίλους και την οικογένεια μου. Αγαπώ τη δουλειά μου, τη ανθρώπινη φύση με τις ατέλειες της και φυσικά την πανέμορφη γλώσσα μας που είναι ικανή ν' αποτυπώσει ψυχές πάνω σε χαρτί. Το σημαντικότερο για μένα είναι ν' ακούς με προσοχή όλους αυτούς που έχουν κάτι να σου πουν.